Jedno zwolnienie lekarskie na dwie choroby

Długość zwolnienia lekarskiego i okres zasiłkowy

Zwolnienie lekarskie, czyli e-ZLA, potwierdza niezdolność do pracy. Nie oznacza jednak, że każda nowa choroba automatycznie otwiera nowy limit zasiłku chorobowego. Kluczowe jest to, czy niezdolność do pracy trwa nieprzerwanie oraz czy doszło do rzeczywistego odzyskania zdolności do pracy.

Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 182 dni. Jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana gruźlicą albo występuje w trakcie ciąży, limit wynosi 270 dni.

Do okresu zasiłkowego wlicza się wszystkie okresy nieprzerwanej niezdolności do pracy. Jeżeli więc po zwolnieniu od chirurga od razu następuje zwolnienie od ginekologa i między nimi nie ma dnia odzyskanej zdolności do pracy, ZUS będzie co do zasady traktował je jako jeden ciąg niezdolności do pracy.

Jedno zwolnienie a dwie różne choroby

Nie ma obowiązku robienia przerwy w zwolnieniu tylko po to, aby druga choroba została potraktowana jako odrębna przyczyna niezdolności do pracy. Jeżeli lekarz stwierdza, że pacjent nadal nie może wykonywać pracy, może wystawić kolejne e-ZLA obejmujące dalszy okres niezdolności, nawet gdy przyczyna medyczna jest inna.

W praktyce oznacza to, że po zakończeniu leczenia chirurgicznego może rozpocząć się okres niezdolności do pracy z przyczyn ginekologicznych. Dla prawa do zasiłku chorobowego ważne jest, aby zwolnienia były prawidłowo wystawione, obejmowały rzeczywistą niezdolność do pracy i nie przekraczały ustawowego limitu okresu zasiłkowego.

Trzeba też pamiętać, że obecne zasady liczenia okresu zasiłkowego nie sprowadzają się wyłącznie do pytania, czy choroba jest ta sama. Do jednego okresu zasiłkowego wlicza się nieprzerwaną niezdolność do pracy, a także wcześniejsze okresy niezdolności, jeżeli przerwa między nimi nie przekroczyła 60 dni, z wyjątkiem sytuacji szczególnych przewidzianych w ustawie, w tym dotyczących niezdolności przypadającej w czasie ciąży.

Jeżeli po wykorzystaniu 182 dni zasiłku chorobowego nadal istnieje niezdolność do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja rokują odzyskanie zdolności do pracy, można rozważyć wniosek o świadczenie rehabilitacyjne. Decyzję w tej sprawie podejmuje ZUS po ocenie przesłanek medycznych i formalnych.

Czy przerwa między zwolnieniami zmienia sytuację?

Jeżeli między zwolnieniami nie ma przerwy, okresy te sumują się w jednym okresie zasiłkowym. Gdy przerwa wystąpi, trzeba ustalić, czy w tym czasie pracownik rzeczywiście odzyskał zdolność do pracy oraz jak długo trwała przerwa.

Znaczenie ma nie tylko formalny brak zwolnienia, ale także stan zdrowia. W orzecznictwie podkreślano, że ustanie poprzedniej niezdolności do pracy należy oceniać w znaczeniu medycznym, a nie wyłącznie przez samą datę końca zwolnienia. Takie stanowisko wynikało m.in. z uchwały Sądu Najwyższego z dnia 2 września 2009 r., sygn. akt II UZP 7/09. Obecnie trzeba jednak każdorazowo uwzględnić aktualne brzmienie art. 9 ustawy zasiłkowej.

W razie kontroli ZUS może badać zarówno prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do pracy, jak i sposób wykorzystywania zwolnienia. Dlatego dokumentacja z leczenia, terminy wizyt, zalecenia lekarzy i ciągłość e-ZLA mają praktyczne znaczenie.

Zaświadczenie o odzyskaniu zdolności do pracy

Jeżeli po zakończeniu zwolnienia od chirurga pacjent nadal jest niezdolny do pracy z przyczyn ginekologicznych, zaświadczenie od chirurga o odzyskaniu zdolności do pracy zwykle nie rozwiązuje sprawy. Pracownik nadal nie wraca bowiem do pracy, lecz kontynuuje niezdolność potwierdzoną przez innego lekarza.

Dla pracownika istotne są badania kontrolne z art. 229 § 2 Kodeksu pracy. Jeżeli niezdolność do pracy spowodowana chorobą trwała dłużej niż 30 dni, pracodawca nie powinien dopuścić pracownika do pracy bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na dotychczasowym stanowisku.

Takie badanie wykonuje lekarz medycyny pracy na podstawie skierowania od pracodawcy. Nie jest to zwykłe zaświadczenie od chirurga, ginekologa czy lekarza rodzinnego. Lekarz prowadzący leczenie może zakończyć zwolnienie, ale o dopuszczeniu pracownika do pracy decyduje orzeczenie medycyny pracy.

Inaczej wygląda sytuacja osoby prowadzącej działalność gospodarczą. Przedsiębiorca nie przechodzi badań kontrolnych na podstawie skierowania od pracodawcy, bo nie pozostaje w stosunku pracy. Nadal jednak musi liczyć się z zasadami wypłaty zasiłku chorobowego i ewentualną kontrolą ZUS.

Przykłady

Poniższe przykłady pokazują, jak zasady liczenia okresu zasiłkowego i powrotu do pracy mogą działać w praktyce.

FAQ

Czy druga choroba wymaga przerwania zwolnienia lekarskiego?

Nie. Jeżeli nadal istnieje niezdolność do pracy, lekarz może wystawić kolejne zwolnienie z innej przyczyny. Brak przerwy oznacza zwykle kontynuację tego samego okresu zasiłkowego.

Czy nowa choroba zawsze daje nowe 182 dni zasiłku?

Nie. Przy nieprzerwanej niezdolności do pracy okresy zwolnień sumują się. Również po przerwie trzeba ocenić zasady z art. 9 ustawy zasiłkowej, w tym długość przerwy i szczególne wyjątki ustawowe.

Kto wystawia zaświadczenie o zdolności do pracy po długim L4?

Przy pracowniku, którego niezdolność do pracy trwała dłużej niż 30 dni, decydujące jest orzeczenie lekarza medycyny pracy wydane po badaniu kontrolnym na podstawie skierowania od pracodawcy.

Co zrobić, gdy kończy się 182 dni chorobowego?

Jeżeli leczenie nadal trwa, a rokowania wskazują na możliwość odzyskania zdolności do pracy, można rozważyć wniosek o świadczenie rehabilitacyjne. Warto zadbać o aktualną dokumentację medyczną.

Podsumowanie

Jedno zwolnienie lekarskie może obejmować w praktyce kilka następujących po sobie schorzeń, jeżeli każde z nich powoduje niezdolność do pracy. Przy braku przerwy nie trzeba sztucznie kończyć jednego L4 i wracać do pracy tylko po to, aby rozpocząć zwolnienie z innej przyczyny.

Najważniejsze jest prawidłowe liczenie okresu zasiłkowego, kontrola limitu 182 albo 270 dni oraz właściwy powrót do pracy. Po absencji chorobowej dłuższej niż 30 dni pracownik potrzebuje badań kontrolnych u lekarza medycyny pracy, a nie samego zaświadczenia od lekarza prowadzącego leczenie.

Źródła

1. Ustawa z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - Dz.U. 1999 nr 60 poz. 636 z późn. zm.
2. Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, art. 229 § 2.
3. Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 2 września 2009 r., sygn. akt II UZP 7/09.

Nie znalazłeś odpowiedzi na swoje pytania? Opisz nam swoją sprawę wypełniając formularz poniżej  ▼▼▼ Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.